ตื่นขึ้นมาในห้องที่มันว่างเปล่า
ในวันที่เธอทิ้งไป
เธอคงมีชีวิตใหม่
เจอคนมากมายดั่งที่ฝัน
เหลือเพียงแค่ฉันที่ต้องเดียวดาย
ในห้องเดิมๆของเรา
ติดอยู่ในโลกใบเก่าๆ
ทุกๆ เรื่องราวยังชัดเจน
จัดมุมทีวี ปลดรูปเธอทิ้งไป
เปลี่ยนหมอนที่เคยใช้ใบเก่าๆ
ไม่เปิดเพลงเดิมที่เคยเป็นของเรา
จะเปลี่ยนยังไงก็ไม่ลืมสักที
ภาพที่เราเคยนอนกอดกัน
ยังวนมาซ้ำๆ ในห้องเดิมๆ ห้องนี้
ลองลืมเธอกี่ครั้งก็ทำไม่ได้สักที
ยังคิดถึงวันที่มี มีเธอกับฉันอยู่เคียงข้างกาย
ภาพที่เธอเคยบอกกัน
จะมีเพียงเธอและฉันไม่มีวันจะเปลี่ยนใจ
ทำไมตอนสุดท้ายเป็นเธอที่มาทิ้งไป
มีแค่ฉันที่เสียใจ
เหลือเพียงแค่ฉันที่นอนร้องไห้ อยู่ในห้องเดิม
บางครั้งยังเผลอไปกอด
ละเมอเอื้อมมือคว้าไป
ยังคงไม่ชินเท่าไร
ที่ไม่มีเธออยู่ตรงนี้
จัดมุมทีวี ปลดรูปเธอทิ้งไป
เปลี่ยนหมอนที่เคยใช้ใบเก่าๆ
ไม่เปิดเพลงเดิมที่เคยเป็นของเรา
จะเปลี่ยนยังไงก็ไม่ลืมสักที
ภาพที่เราเคยนอนกอดกัน
ยังวนมาซ้ำๆ ในห้องเดิมๆ ห้องนี้
ลองลืมเธอกี่ครั้งก็ทำไม่ได้สักที
ยังคิดถึงวันที่มี มีเธอกับฉันอยู่เคียงข้างกาย
ภาพที่เธอเคยบอกกัน
จะมีเพียงเธอและฉันไม่มีวันจะเปลี่ยนใจ
ทำไมตอนสุดท้ายเป็นเธอที่มาทิ้งไป
มีแค่ฉันที่เสียใจ
เหลือเพียงแค่ฉันที่นอนร้องไห้ อยู่ในห้องเดิม
ภาพที่เราเคยนอนกอดกัน
ยังวนมาซ้ำๆ ในห้องเดิมๆ ห้องนี้
ลองลืมเธอกี่ครั้งก็ทำไม่ได้สักที
ยังคิดถึงวันที่มี มีเธอกับฉันอยู่เคียงข้างกาย
ภาพที่เธอเคยบอกกัน
จะมีเพียงเธอและฉันไม่มีวันจะเปลี่ยนใจ
ทำไมตอนสุดท้ายเป็นเธอที่มาทิ้งไป
มีแค่ฉันที่เสียใจ
เหลือเพียงแค่ฉันที่นอนร้องไห้ อยู่ในห้องเดิม